Koty brytyjskie są jedną z najstarszych europejskich ras kotów. Na Stary Kontynent zostały przywiezione z Egiptu, a szczególną pozycję otrzymały w Rzymie gdzie były ulubieńcami licznych cesarzy, znane ze swojej łowności i pięknego wyglądu. Przez wiele lat koty żyły same ze sobą bez ingerencji człowieka w ich rozmnażanie. W XIX wieku Wielka Brytania zdecydowała się zapoczątkować nową erę w kociej historii poprzez regulacje związane z hodowaniem zwierząt domowych. Powstały kluby i organizacje zrzeszające hodowców i organizujące pierwsze wystawy. Pozycja Brytyjczyków była silna do Pierwszej Wojny Światowej, która skutecznie przetrzebiła kocie hodowle. Hodowcy Brytyjczyków chcących ratować rasę zaczęli krzyżować koty z persami (stąd brytyjczyki w wersji długowłosej), czy nawet z kotami domowymi. Podobna sytuacja miała miejsce po Drugiej Wojnie, kiedy znowu trzeba było ratować rasę persami czy kotami rosyjskimi. Podstawowym kolorem brytyjczyka był niebieski, ale liczne krzyżówki przyniosły setki nowych odmian barwnych. Te kolory mają niezwykle krótką historię, dlatego tak często różnią się od klasycznych Brytków.
Gdy mowa o kocie brytyjskim większość z Państwa bardzo poprawnie wyobrazi sobie dużego niebieskiego kota z magnetyzującymi pomarańczowymi oczami, okrągłą głową i małych uszach. Koty te często porównywane są do małych misiów.
Głowa Kota Brytyjskiego powinna być okrągła, a czaszka szeroka. Cechą charakterystyczną są szerokie policzki i małe szerokoosadzone uszy. Oczy brytyjczyka powinny być duże, szeroko otwarte i o mocno wysyconej barwie. Standardowym kolorem jest ciemnopomarańczowy (najbardziej pożądany), u pointów oczy są niebieskie, koty srebrne i złote mają oczy zielone, a koty białe mogą mieć oczy dwukolorwe. Brytyjczyki to koty duże, ale zwarte o mocnej budowie, krótkich i grubych łapkach, zaokrąglonym na końcu ogonie i krótkiej szyi. Futro to kolejna rozpoznawalna cecha rasy - powinno być krótkie i gęste oraz szeleszczące w dotyku. Brytyjczyki słyną z grubego podszerstka, dzięki któremu futro odstaje, a nie leży na płasko. Brytki to jedna z najbardziej kolorowych ras. Podstawowe kolory: niebieski, liliowy, czekoladowy, czarny, biały, rudy, kremowy, od niedawna też cynamonowy i płowy a to wszystko można wzbogacić o szylkret (kotki), biel (bicolory, vany, arlekiny, tricolory (kotki)), cieniowanie, pręgowanie, pointa... Każdy znajdzie coś dla siebie :). Brytyjczyki są też dość proste w pielęgnacji - podstawą jest porządne czesanie raz w tygodniu.
Często na wystawach pytacie mnie Państwo - czy ta rasa lubi się wspinać/ czy ta rasa przychodzi na kolana, a ja za każdym razem odpowiadam Wam, że "to zależy", a najczęściej nie jest to to, co chcieliście usłyszeć. Z kotami jest dokładnie tak samo jak z ludźmi - każdy jest inny. W gestii hodowcy oraz nowego domu jest takie wzajemne poznanie się, żeby można było wybrać kota, który najlepiej dopasuje się do nowej rodziny. Brytyjczyki też potrafią się wspinać, też skaczą (Cynka na przykład) tak jak inne koty, są brytyjczyki które nie schodzą z kolan, ale są i takie które na czułość pozwalają tylko wtedy kiedy akurat tego chcą. Są brytyjczyki biegające za każdą muchą (Yoko, Cini), są i takie które niewiele co jest w stanie ruszyć (Avari), są odważne i robią za gwiazdę (Avari) ale i takie które najlepiej czują się tylko z domownikami (Yoko). Oczywiście można mówić o pewnym idealnym charakterze rasy, czyli kocie stabilnym i zrównoważonym, raczej nieszalejącym i nieskaczącym po blatach. Należy jednak pamiętać, że do domu zabierają Państwo kocie dziecko, a te jak wiadomo są niesforne i tutaj żadna rasa na to nie poradzi. Kociaki będą biegać i szaleć za wszystkim, będą płakać w nocy, będą się gubić w mieszkaniu i mogą mieć w poważaniu naszą potrzebę głaskania, bo przecież dookoła dzieje się tyle rzeczy, że nie będą tracić czasu na jakieś głaskanie.